Antwerpen 14 juni 2019

“Tot de laatste snik vocht ze voor rechtvaardigheid” – Antoinette Pecher

Tien dagen na haar 92ste verjaardag, overleed op 26 mei de Antwerpse barones Antoinette Pecher. “Ze was een merkwaardige vrouw en een merkwaardige moeder”, vertelt haar jongste dochter Marie.

Barones Pecher overleed op 26 mei in het ziekenhuis van Ukkel. De uitvaart vond volgens haar wens op 7 juni in intieme kring plaats.

Pecher was een liberaal in hart en nieren. 24 jaar lang was ze in Antwerpen gemeenteraadslid voor de toenmalige PVV. Hiervoor kreeg ze de titel van eregemeenteraadslid. Een van haar voorvaderen was medestichter van de Liberale Partij in 1846. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in oktober kreeg ze nog de 27ste plaats op de Open Vld-lijst in Antwerpen. “Ik ben nog niet gaga”, zei ze toen in haar onnavolgbare stijl in uw krant. Ze wilde een stem betekenen voor de groeiende groep senioren.

“Ondanks haar leeftijd was ze steevast aanwezig op de Open Vld-bijeenkomsten,” vertelt gemeenteraadslid en fractieleider Erica Caluwaerts. “Ze was, naast Karel Poma en Frans Grootjans, een boegbeeld van haar tijd.”

“We moeten als liberalen een voorbeeld aan haar nemen,” aldus huidig schepen Claude Marinower (Open Vld). “Antoinette was een sterke en scherpzinnige vrouw die dingen durfde benoemen en intellectuele eerlijkheid hoog in het vaandel droeg,” zegt Vlaams Parlementslid Willem-Frederik Schiltz (Open Vld).

Pecher stamde uit de Franstalige liberale bourgeoisie, maar stond dicht bij het volk. Zo runde ze meer dan twintig jaar in Lillo de ruilbibliotheek. Op haar 90ste werd de kleurrijke barones nog de oudste studente aan de Universiteit Antwerpen.

“ Gazet van Antwerpen heeft in 2017 een artikel geschreven over haar studies”, vertelt dochter Marie Helsmoortel. “Toen ze in den Bell naar een bijeenkomst van de seniorenraad ging, zwaaide iemand met de krant en riep ‘Antoinette, ge staat in de Gazet!’. Moeder was afgeleid en viel hierbij tegen een glazen deur. Ze brak haar heup en moest haar auto wegdoen. Dat ze haar mobiliteit kwijt was, viel haar heel zwaar. Ook het feit dat ze haar universitaire studie niet kon aanvatten, vond ze heel jammer. Toch haalde ze nog zo’n 340 stemmen met de gemeenteraadsverkiezingen.”

Barones

Pecher kreeg haar titel van barones in 2005 voor haar maatschappelijke inzet voor oud-strijders, de vrede en vrouwenrechten. “Ze was moeder van zes, maar wou altijd onafhankelijk zijn van haar man, ook financieel, en van haar kinderen. Wij zijn haar als kinderen heel dankbaar voor de opvoeding en de waarden die zij ons heeft meegegeven. Tot op het laatst – zelfs in het ziekenhuis – is ze tegen racisme en voor tolerantie blijven strijden.”

“Mijn grootmoeder was niet iemand om een pannenkoekske mee te gaan eten”, verwoordde haar kleinzoon het op de uitvaart. “Nee, ze kwam in mijn klas over de oorlog en over verdraagzaamheid spreken. Wat ben ik fier op haar.” (kma)